C: Ciekawe, czym się tak panna zmęczyła. Wczoraj cały dzień się wylegiwałaś.
M: Jeszcze pewnie z jakiegoś błahego powodu mnie budzisz skoro świt, zapewne do zdjęć, teraz to ci się chce aparat wyciągać, a na wakacjach to nieee, bo po co!
C: Ale... Tam ludzie byli...
No i się panna nafochała. A co ja biedna poradzę, że na wakacjach na wsi nie było żadnego fajnego miejsca do robienia zdjęć, a w Warszawie było "ludzi jak mrówków"? Poza tym, kilka zdjęć to ja mam... Sporo zyskują po powiększeniu.
Oficjalny koniec zdjęć z wakacji. Nie potrafię się przełamać i robić zdjęć przy ludziach. Ma ktoś na to jakiś sposób? Przez to nie dałam rady zrobić zdjęć w naszej stolicy, chociaż widziałam kilka fajnych kadrów.
M: No dobra, może zapozuję, no ale wiesz... Sweter? W taki gorąc? Serio?
Czyż ona nie jest piękna?
Tą piękną lamą z warszawskiego zoo kończę pokaz zdjęć.
Piszę podczas krótkiej przerwy w wakacjowaniu. Po szesnastu dniach bez internetu wyjeżdżam na kolejne czternaście, również bez dostępu do komputera. Tym razem już bez lalek. Jakoś będę musiała to przeżyć ;) Pozdrawiam!
Nie mam ostatnio siły na nic. Ani na robienie zdjęć, ani na szycie, ani na pisanie zdjęć. Nawet zwykłe czynności wymagające minimum wysiłku są dla mnie syzyfową pracą. Najchętniej leżałabym cały dzień w łóżku, na przemian czytając książki i śpiąc. Na szczęście tak się nie da i nie mogę się zagłębić w mojej apatii :) Czytam posty, ale ich nie komentuję, chociaż są bardzo ciekawe - nie mam siły ni pomysłu. Proszę, wybaczcie.
Ten wstęp można było pominąć. Mogłam napisać na początku, ale jestem podła.
Jakiś czas temu kupiłam sobie motek czarnej włóczki. Po co? Bo stwierdziłam, że potrafię zrobić wiga. Zrobiłam. Co prawda widzę w nim sporo błędów, ale pierwszy krok tyrzeba zrobić :p
Powstała również sukienka z resztek kordonka (na początek miała być swetrem, ale co tam). Ma działające kieszenie, pasek, koronkę na dole, jest rozkloszowana i ogólnie jestem z siebie dumna :)
I co, będziesz mi robić zdjęcia podczas deszczu? Gdzie twój rozum?
Nuuuuuuuda!
O, tu widać jedną z kieszonek :)
Yeah, słoneczko!
Muszę się obudzić, bo inaczej nic nie zrobię :) Pozdrawiam!
Jestem leniwa. Leniwa strasznie i nieodwołalnie. Do tego stopnia, że zabrałam Maciejkę na działkę, zrobiłam zdjęcia, ale już nie wrzuciłam ich na bloga. Dzisiaj to naprawię :) Muszę się pochwalić, uszyłam spódniczkę. Z dwoma falbankami, koronką i gumką. Nieważne, że gumka się nie rozciąga, bo w swojej inteligencji źle ją przeszyłam. Nieważne :D Zdjęcia w większej wersji zyskują.
Potwór! A z tyłu moja siostra trzyma lalkę za nogi.
Masz, jagódka. Nie, wcale jej nie zatrułam.
Pozdrawiam i idę komentować blogi:)
PS. Maciejka ma już czarne włosy...
W mojej rodzinie cięższa muzyka i oryginalne poglądy nikogo nie dziwią. Będąc małym dziecięciem słuchałam za sprawą taty KSU, Kultu, Hurtu, T.love, Leniwca, Big Cyca. Miłośc do tych zespołów została mi do dzisiaj :) Moje pierwsze glany kupiła mi mama, sama zaproponowała ten pomysł i była z tego powodu chyba nawet bardziej szczęśliwa niż ja :) Siostra ma, lalkowa niewierna, wyraźnie się ożywiła, gdy usłyszała, że Maciejka jest w mojej głowie bardziej buntowniczką niż grzeczną panienką. Ba, zaoferowała swoją pomoc przy robieniu tych wszystkich punkowych drobiazgów (Oluś, jeśli to czytasz, to wiedz, że trzymam cię za słowo!). Mała dostała więc topik, wojskowe spodnie z toporną, ale za to działającą kieszonką, i pseudoglany. Na nie najlepiej nie patrzeć, wrzucam je dla potomności, bo to moja pierwsza próba stworzenia butów. Są toporne jak sztuka neardentalczyków i zniszczone jak kolos z Rodos. No ale starałam się i następne będą lepsze :)
Zdjęć jest mało. Przypuszczam, że więcej będzie z rzadka, bo nie potrafię wrzucać zdjęć, których nie oceniłam jako najlepsze z danej partii. Nie jestem zbyt kreatywnym fotografem, więc to takie trochę "lalka stoi, lalka siedzi". No i jeszcze do końca nie "poczułam" Maciejki. nie "ożyła". Mam nadzieję, że rozumiecie, o co chodzi ;)
à propos wiga, który jest piękny jedynie z daleka, mam nadzieję go szybko zmienić. Plącze się, stroszy, nie chce leżeć w spokoju. Jako, że postawiłam sobie cel "wszystko co będę mogła, wykonam ręcznie", już leci do mnie czesanka i włóczka ;) Zobaczymy, jak to wyjdzie...
"A dostałeś kiedyś fangę w nos?"
Ona jest tak strasznie urocza, zdjęcie tego nie oddają :3
Tak na "finiszu" dodam, że każdy komentarz jest dla mnie niezwykle ważny i napawa siłą do dalszego wykrzesywania z siebie resztek kreatywności - dziękuję!
Byłam do tego imienia najbardziej przekonana i w końcu zostaje :) Metody, takiej jakiej ja użyłam do przeszczepu głowy, nie znajdzie się nigdzie w internecie, Mała miała bowiem coś nie tak w zaczepie i główną rolę w całej operacji zagrał rozgrzany gwóźdź. Przed państwem Maciejka na obitsu 21:
I... tyle. Zaraz po zrobieniu wyświetlił się znaczek "bateria rozładowana" i musiałam uciekać ją naładować. Na szczęście nie miałam daleko, bo fotografowałam Małą na balkonie :p Wiem, troszkę przesadziłam z filtrami Zdjęcia miały być takie przerysowane. wcale nie machnęłam się na kolorach ;)
Różnica między kolorem głowy a obitsu jest ledwo widoczna, tylko na zdjęciach tak wyszło...
Uciekam, bo muszę ją w coś odziać- nawet na zdjęcia wyszła w pożyczonej kiecce.
Aktualnie jestem najszczęśliwszym człowiekiem na ziemi :) Przyszła! Nawet zdziwiłam się, że tak szybko :)
Wielbię pullipy, ale wolę coś bardziej proporcjonalnego, więc zdecydowałam się na miniaturkę. Dla niektórych nie będzie zaskoczeniem, że panna którą sobie sprawiłam to Docolla Mukku.
Lalka jest świetna! Ma delikatny, naturalny makijaż, śliczny pyszczek i misiaty kombinezon, możnaby głaskać całymi dniami :) Niestety, nie ma róży bez kolców. W tym przypadku problemem jest wig, kudłaci się nawet od patrzenia. Włosy są bardzo sztywne i nie ma mowy o innym ułożeniu. Mam nadzieję, że z czasem uda mi się go okiełznać :)
Pozostało mi tylko czekać na obitsu...
Idę się nią nacieszyć. Nie ma mnie do odwołania ;)
PS. Ma ktoś jakieś sprawdzone sposoby na ogarnięcie wiga?
Przejrzałam wczoraj swoją kolekcję porcelanek i przypomniałam sobie, dlaczego zakochałam się w dwóch z nich. Jak mówią, stara miłość nie rdzewieje :) Przy okazji krótkiego wyjścia na działkę zabrałam lalki do plecaczka i przerzuciłam aparat przez plecy i powstały poniższe zdjęcia :)
Przy okazji uszyłam Thei (kurczę, nie wiem jak odmieniać imię własnej lalki :D ) plisowaną spódniczkę i koronkową bluzkę. Ręcznie. Maszyna odmówiła współpracy, ale i tak pewniej czuję się z igłą w łapce.
Uwaga, spam zdjęciowy!
Imię: Pipi. Młoda byłam, skojarzyła mi się z Pipi Langstrimp i nie ma przebacz, innego imienia nie będzie :D
To najstarsza lalka jaką mam. Ktoś kojarzy, kim jest? Kupiłam ją na giełdziestaroci za 15 złociszy :D
Że ja nie wejdę?! Potrzymaj mi fartuszek i patrz!
I weszła :) I mało się nie zbiła, gdy robiłam to zdjęcie :D
Mały Skrzat jakoś przebolała, że nic jej nie uszyłam, bo całkowicie pochłoneła ją nowa zabawka. W roli kocyka, gościnnie, fartuszek Pipi.
A to jest Tosia. Jestem w niej zakochana po uszy :D
Wie ktoś, kim jest Tosia?
A tu zdjęcie zbiorcze, żeby pokazać rozmiary lalek. Jak ciężko jest ustawić cztery lalki na raz...
Jaka ciężka była moja walka o pullipannę... Ale słuszna. Niedługo kupuję :D